Jean+Piaget

=Jean Piaget=

Jean Piaget werd in 1896 geboren als eerste zoon van Arthur Piaget. Jean werd geboren in Neuchâtel, de hoofdstad van het gelijknamige kanton. De overgrootvader van Jean, de in Lyon geboren Alexis-Marie Piaget, joeg de Pruisisiche overheersers weg uit het kanton in 1848 en regeerde daarna de stad tot 1860. Jean was een telg uit een voornaam geslacht in Neuchâtel.

Piaget bewondert tijdens zijn kindertijd zijn vader, een zeer toegewijde historicus gespecialiseerd in de Middeleeuwse literatuur. Dezelfde toewijding leidt bij een 11-jarige Piaget, tot een wetenschappelijke publicatie in 1907 over een albinomus. Dit is een huismus die helemaal wit is inplaats van bruin.

Piaget zou in zijn verdere leven nog honderden artikelen publiceren en meer dan vijftig boeken schrijven. Saillant detail is dat Piaget bij zijn vroege publicaties vaak zijn leeftijd geheim hield. De redacteuren van de wetenschappelijke tijdschriften vonden een jonge auteur niet geloofwaardig.

Kort na zijn eerste publicatie mag Piaget in het natuurhistorisch museum van Neuchâtel de collectie schelpen documenteren. Hij raakt geïnteresseerd in de weekdieren en publiceert in 1911 zijn bevindingen. Het natuurhistorisch museum in Genève biedt hem dan een baan maar die weigert hij. Piaget wil zijn studie voortzetten in Neuchâtel waar hij in 1916 afstudeert en in 1918 promoveert op een onderzoek naar weekdieren.

Door het lezen van een boek over godsdienstfilosofie en een verhaal dat zijn peetoom vertelde over de filosofie van Bergson, wordt Piaget zeer gegrepen door het idee God gelijk te stellen aan het leven. Dat idee laat hij snel varen. Bergsons L’évolution créatice mist in vergelijking met het werk van bijvoorbeeld Godet, iedere wetenschappelijke onderbouwing. Piaget raakt geïnteresseerd in psychologie. De denkprocessen van de grote denkers uit de historie of van bijvoorbeeld de prehistorische mens kan niet meer worden bestudeerd. Met ontwikkelingspsychologie kan op empirische wijze een afgeleide van deze kennisontwikkeling bestudeerd worden.

Piaget volgde tijdens zijn biologiestudie ook colleges over logica. De logica helpt hem met een zelfontwikkelde theorie om een brug te slaan tussen biologie en kennisleer. Om gezondheidsredenen staakt Piaget in 1916 voor een jaar zijn studie en vertrekt naar de bergen. Daar heeft hij tijd om zijn theorie in een filosofische roman te vatten. Het boek krijgt de naam //“Recherche”.//

Na zijn promoveren vertrekt Piaget naar Zürich, waar psychoanalyse en psychiatrie op internationaal topniveau onderzocht wordt. Hij ontmoet daar Jung, Pfister en leest Freud. Zij geven Piaget echter geen antwoorden op zijn vragen over kennisontwikkeling. Piaget besluit naar Parijs te gaan. Hij volgt colleges bij Brunschvicg die met zijn psychologische aspecten van wetenschappelijke ontwikkelingen grote invloed heeft op Piaget. In Parijs ontmoet hij Simon voor wie hij een intelligentietest voor kinderen standaariseert. Dit werk brengt hem bij zijn grote interesse, de ontwikkelingspsychologie. Door het ingaan op foute antwoorden leert hij ondermeer dat kinderen onder 11 jaar nog niet de logische betekenis van “//een deel”// kunnen bevatten. Een wiel is een deel van een fiets, dat lukt wel maar een gedeelte van de fietsen is blauw geverfd, daarvoor is het begrip van een 11-jarige nog niet ver genoeg ontwikkeld. Ook leert hij het principe van non-conservatie van aantal kennen. 5 knikkers op een vierkante meter zijn meer knikkers dan 10 knikkers op een vierkante decimeter.

Piagets onderzoeksresultaten leveren hem een baan op aan het //Institut Jean-Jacques Rousseau.// Hier ontmoette hij een Valentine, een studente met wie hij in 1924 trouwt.

Een college van Janet in Parijs bleef Piaget bij. Het college behandelde de intelligentie van kleine kinderen die nog niet konden praten. Met dat college in zijn achterhoofd ontdekt Piaget het ontbreken van objectpermanentie bij kleine kinderen. Een voorwerp dat uit beeld verdwijnt bestaat niet meer. De ontwikkeling van objectpermanentie blijkt in 6 fasen te onderscheiden zijn. Zijn onderzoeken bij kleine kinderen, voornamelijk zijn eigen kinderen, leiden ertoe dat Piaget tijdens zijn onderzoeken de kinderen veel meer laat handelen en dat vragen alleen nog te maken hebben met dat handelen.

In de jaren 30 gaat Piaget verder met zijn onderzoek naar structureren en conservatie bij kinderen. Kinderen zijn vanaf een jaar of 8 in staat een serie in volgorde te leggen (seriëren). Kinderen zijn vanaf die leeftijd of iets eerder ook in staat een struktuur te onthouden. Stokje 1,2 en 3 zijn in lengte oplopend 10cm, 12cm en 14cm.. Laat je eerst stokje 1 en 2 zien en daarna stokje 2 en 3, dan kan een kind vanaf een jaar of 7 de conclusie trekken dat stokje 3 langer is dan stokje 1. Piaget onderzoekt met de net gepromoveerde Alina Szeminska en Bärbel Inhelder de conservatie van kinderen bij massa en volume. De leeftijd dat conservatie optreed voor massa is 10 en voor volume zelfs pas 12. Bij het laatste wordt bijvoorbeeld een stuk klei steeds in andere vormen onder water geduwd en je moet blijkbaar 12 zijn voordat je kan concluderen dat onafhankelijk van de vorm van het stuk klei, het water steeds evenveel stijgt.

Na 1940 deelt Piaget zijn aandacht in twee richtingen: 1. Het ontstaan of verwerven van de begrippen uit de exacte vakken. Dit onderzoek krijgt een grote impuls in 1955 als het //Centre d'épistémologie génétique// in Geneve kan worden opgericht mede dankzij het Rockefeller fonds. Met wetenschappers uit de meest uiteenlopende disciplines wordt onderzoek gedaan naar de ontwikkeling van denken en kennen. 2. Bij kinderen betrekt hij het geheugen bij zijn onderzoek. Hij ontdekt dat kinderen met het voortschrijden van hun ontwikkeling beter in staat zijn iets uit hun geheugen te produceren. Kinderen van 4 jaar na een week iets laten reproduceren levert minder succes op dan hetzelfde na 8 maanden te laten reproduceren.

In 1968 brengt Piaget het boek //“Le structuralisme”// uit. Hierin beschrijft Piaget het genetisch strukturalisme. Een struktuur definieert hij als: //“een// //totaalsysteem van zelfregulerende transformaties”//. Een voorbeeld daarvan is het systeem van de gehele getallen. Getallen hebben geen betekenis totdat er een volgorde wordt gedefinieerd en je met optellen en aftrekken operaties kan uitvoeren om van het ene getal naar het andere getal te komen (//transformaties)//. De struktuur van de hele getallen is valide omdat de operaties omkeerbaar zijn. Optellen en aftrekken zijn elkaars omgekeerde zodat 0+n-n=0. Dit wordt zelfregulatie genoemd.

Genetische epistemologie definieert Piaget als een structuur over structuren. Hij laat zien hoe in het menselijke brein structuren ontwikkelen via een patroon van transformaties en later assimilatie en accommodatie. De structuren ontwikkelen zich en worden steeds complexer. De wijze waarop deze structuren zich ontwikkelen gaat gestructureerd in 4 fases. Genetische epistemologie beschrijft dus het in 4 fasen gestructureerd ontwikkelen van de structuren in het menselijk brein.

//Psychogenèse et histoire des sciences// is het laatste boek waaraan Piaget meewerkt. Het wordt Postuum in 1983 uitgebracht. Piaget beschrijft met Garcia hierin de ontwikkeling en de oorsprong van psychologische processen, persoonlijkheid, en gedrag in samenhang met natuurkundige meetkundige en algebraïsche begrippen.

In 1980 overleed Piaget in Genève.

Bronnen: www.wikipedia.org www.absolutefacts.nl/wetenschap/data/piagetjean1896.htm http://www.stichtinghistos.nl/artpiaget.htm#28op www.home.zonnet.nl/davidkooy/piaget.htm